Türkiye’de toplumsal yaşlanma geleceğe ait bir ihtimal değil, şimdi içinde yaşadığımız toplumsal gerçeklik. Türkiye çok yaşlı bir toplum ve yoksullaşarak hızla yaşlanmaya devam ediyor.
Bu cümle bir felaket ilanı değil, sosyal politika sorumluluğu çağrısı.
Ancak bugün nüfus verisi giderek daha fazla kriz, yük, tehdit, alarm, sürdürülemezlik ve telafi edilemez kayıp diliyle dolaşıma sokuluyor. Yaşlı nüfusun oranı, doğurganlık hızı, ortanca yaş, aktif-pasif sigortalı oranı, tek kişilik hane sayısı ve hanehalkı büyüklüğü aynı anlatının parçaları haline getiriliyor.
Toplumsal yaşlanma ciddi bir sosyal politika meselesi. Ama kriz yaşlanmanın kendisinde değil.
Kriz, yaşlı bir toplumda bakım hakkının kamusal, eşit ve erişilebilir biçimde güvence altına alınmamasında. Kriz, yaşlıları maliyet kalemi, kadınları doğal bakım veren, gençleri mağdur kuşak, aileyi ise kamunun yerine geçecek kurum olarak gören dar tahayyülde.
Bu nedenle sorun toplumsal yaşlanma değil, yoksullaşarak yaşlanan bir toplumda hakların nasıl örgütleneceği. Yani asıl soru şu:
Yaşlı bir toplumda haklar nasıl güvence altına alınacak?
Korkusalan demografi bize krizi göstermez. Kriz diye neyin pazarlanmak istendiğini gösterir.
Yazının tamamını PDF olarak okumak ve paylaşmak için aşağıdaki bağlantıyı kullanabilirsiniz.
Kaynak göstermek için:
Arun, Ö. (2026). Toplumsal Yaşlanmanın Kriz Olarak Pazarlanması: Korkusalan Demografi ve Sosyal Politika (Yaşlanma Gündemi, Görüşler 01). Antalya: ozgurarun.com.tr.
https://doi.org/10.5281/zenodo.20284998
